خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عارض تو چون خط سیاه برآرددایره ی مشک گرد ماه برآرد
۲
یوسف دل شد اسیر چاه زنخدانهم رسن زلف تو زچاه برآرد
۳
از نفس گرم من عذار بپوشانکاینه زنگ از غبار آه برآرد
۴
درخم ابروت جان به سجده فرورفتسرزقیامت ز سجده گاه برآرد
صفحهٔ ۱ از ۲