خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ساقی بیار لعل مذاب رحیق خاصباشد که یابم از غم دل یک زمان خلاص
۲
ما را به آب چشمهٔ حیوان چه حاجت استلعل لب تو چشمهٔ نوش است در خواص
۳
آنجا که قید زلف تو دام بلا نهدلَیسَ المَفَرُّ منتفعاً مِنه و المَناص
۴
قلب مرا رواج به اکسیر مهر توستکز کیمیای آن زر خالص شود رصاص
صفحهٔ ۱ از ۲