خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تَعالِ مَن بِکَ وجدی که من هوای تو دارمانیس قلب حزینی و جان برای تو دارم
۲
کَفی بِخَدَّک وَردی چه جای لاله ی سیرابکَذا و ایَّهُ وَردٍ که من به جای تو دارم
۳
وَلی مُنیَ و هَواء طواف کعبه ی کویتفَجِئتُ یابَک سَعیاً که من صفای تو دارم
۴
إن اِبتَغَیتُ وَفاتی سر از وفات نپیچموإن رَضیِتَ بِرَاسی سر رضای تو دارم
صفحهٔ ۱ از ۲