خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا بیا که دل بسته را گشاد دهیمبیار باده که غم های دل به باد دهیم
۲
غمی که مونس دیرینه بود در دل مااگر ز یاد برفت آن غمش به یاد دهیم
۳
به وقت نزع فریدون نگر به سام چه گفتکه وقت شد که قبادی به کیقباد دهیم
۴
روان خفته ی نوشیروان چه می گویدکه بهتر است که انصاف و عدل و داد دهیم
صفحهٔ ۱ از ۲