خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن کجا شد کز تو گه گه مرحبایی داشتمدر حریم کعبه ی کویت صفایی داشتم
۲
دی گذشتی و نکردی التفاتی سوی منخود نگفتی دردمند مبتلایی داشتم
۳
دوش ز آب دیده و از آتش دل تا سحردر میان آب و آتش ماجرایی داشتم
۴
ناله ی شبگیر و آه سوزناکم نیم شباین همه رنج و عنا آخر ز جایی داشتم
صفحهٔ ۱ از ۳