خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو دلجویست یا شمشاد یا بالاست آنراست گویم هرچه من گویم از ان بالاست آن
۲
ابرویت بر قامتت بالا نشینی می کندراستی کج می نشیند ابرویت با راستان
۳
گفتمش : رویت به زیبایی دل از ما می بردگفت : هر چه روی زیبا می کند زیباست آن
۴
گفت : بر خاک سر کویم چه ماوی کرده ایگفتم : آری خاک کویت جنه المأواست آن
صفحهٔ ۱ از ۲