خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا که گفت که بر برگ گل کلاله فکنبنفشه تاب ده و بر رخ چو لاله فکن
۲
به غمزه صید دل عاشقان کن و آنگهبهانه بر نظر نرگس غزاله فکن
۳
میار باده تلخم که عیش من تلخ استز لعل خویش می ناب در پیاله فکن
۴
چو درد نامه عشاق خویشتن خوانیکرشمه ای کن و چشمی برین رساله فکن
صفحهٔ ۱ از ۲