خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن سرو ناز کو که ببوسیم پای اوروشن کنیم دیده به خاک سرای او
۲
او سر ز ناز خویش نیارد به ما فرودما چون بنفشه سر بنهاده به پای او
۳
او را به جای ما به غلط گر کسی بودما را کسی نبود و نباشد به جای او
۴
او گر جفا و جور کند بر دلم چه باکما دل نهاده ایم به جور و جفای او
صفحهٔ ۱ از ۲