خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گران جانی مکن جانا و بشنومکن تکیه برین چرخ سبک رو
۲
میفکن عشرت امشب به فرداکه روز نو بیارد روزی نو
۳
چو نتوان خورد بیش از روزی خویش رها کن تا توانی این تک و دو
۴
بقا و ملک اگر پاینده بودی که دادی تخت کیخسرو به خسرو
صفحهٔ ۱ از ۳