خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل را حضور نیست دمی بی حضور اوخرم دلی که شاد بود با سرور او
۲
پویندگان وادی ایمن توقُّفیباشد که لمعه ای بدرخشید ز نور او
۳
سالک به اهتمام ارادت وصال یافتموسی و ذرّه ای ز تجلّی و طور او
۴
درس زبور عشق به عشّاق می دهندداوود را ترنّم زیر زبور او
صفحهٔ ۱ از ۲