خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نظری سوی به ما کن صنما گاه به گاهکان دو رخساره ببینیم مگر ماه به ماه
۲
تا مگر ناله ام از رهگذری گوش کنیمی روم ناله کنان بر گذرت راه به راه
۳
تا به آیینه رخسار تو زنگی نرسدمی نشیند شرر سینه من آه به آه
۴
سایه سرو سهی زآن قد دلجوی بجویکام دل گر بدهد زآن لب دلخواه بخواه
صفحهٔ ۱ از ۲