خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کَالْبَدْر مَحیَّاک مِن الحُسْنِ تلآلآاللهُ مَعَک زادکَ حُسْناً و جَمالا
۲
هَرکَس به جَهان در پیِ حالی و خیالی‌ستماییم و خیالِ رُخِ زیبایِ تو، حالا
۳
مُشْتاقِ تو را حال، چو زُلْفِ تو، پَریشانعُشّاقِ تو را کار، چو بالایِ تو، بالا
۴
آزادیِ قَدِّ تو کُنَد سَرو، خُرامانای سَروِ سَهی، بَنده‌یِ آن قامَت و بالا
صفحهٔ ۱ از ۲