خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون ذرّه به خورشید تو داریم هواییدر فهم نیازیم به جز روی تو رایی
۲
از باغچه وصل تو بی برگ و نواییمباشد که ز گلرنگ تو یابیم نوایی
۳
آن غمزه که دی وعده وفا کرد به امروزآه ار نکند عمر من امروز وفایی
۴
ما عمر دراز قد چون سرو تو جوییمگرچه نبد از جانب اوطال بقایی
صفحهٔ ۱ از ۳