خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن زلف مشَّوش وش اندر خم و تاب اولیوآن نرگس خوش منظر مخمور و خراب اولی
۲
چون مشک و گل و نسرین خوش منظر و خوش بویندبر عارض گلگونت بر مشک و نقاب اولی
۳
در دیده من چهرت در سینه من مهرتهم دیده و هم سینه بی این دو کباب اولی
۴
چون فصل بهار آید گل در صف یار آیدخوش گوی غزل خواند در چنگ و رباب اولی
صفحهٔ ۱ از ۲