خلوتی با ابن حسام خوسفی
غزل شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای روی تو آیینه انوار تجلّیبنمای که یابد دل عشّاق تسلّی
۲
در هر سری از عشق و تمنا و هوائیستماییم و هوای تو ز اسباب تمنَّی
۳
از صورت خوب تو چه معنی بنمایدآن قوم که صورت نشناسد ز معنی
۴
تا جر رخ زیبای تو صورت نپرستندگو حسن تو بگشای نقاب از رخ دعوی
صفحهٔ ۱ از ۲