خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهر درد دل ما از تو دوایی نرسیدسعی بسیار نمودیم، بجایی نرسید
۲
ما اسیران بتو هرگز ننمودیم وفاکه همان لحظه بما از تو جفایی نرسید
۳
قامتم چنگ شد و لطف تو ننواخت مرابی نوایی ز تو هرگز بنوایی نرسید
۴
با چنین قامت و بالا نرسیدی بکسیکز تو بر سینه او تیر بلایی نرسید
صفحهٔ ۱ از ۲