خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر دلم زین گونه آه دم بدم خواهد کشیدآتش پنهان من آخر علم خواهد کشید
۲
زیر کوه غم تن فرسوده کاهی بیش نیستبرگ کاهی چند، یارب! کوه غم خواهد کشید؟
۳
تنگ شد بر عاشق بی خانمان شهر وجودبعد ازین خود را بصحرای عدم خواهد کشید
۴
نم کشد از آب چشمم خاک هر سر منزلیاشک اگر اینست بام چرخ نم خواهد کشید
صفحهٔ ۱ از ۲