خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۳۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آنکه در همه روی زمین تو باشی و من!به جز من و تو نباشد، همین تو باشی و من
۲
بهار می رسد، آیا بود که در چمنینشسته پای گل و یاسمین تو باشی و من؟
۳
شدی به باغ، که آنجا خوش است مجلس میبلی خوش است، اگر همنشین تو باشی و من
۴
مخوان به جلوه گه ناز خود رقیبان راهمین بس است که، ای نازنین، تو باشی و من
صفحهٔ ۱ از ۲