خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا، که جان منی، ساخت ناتوان روزهندانم از چه سبب شد بلای جان روزه؟
۲
زکوة حسن بنه سوی ما و روزه منهکه این زکوة بسی بهترست از آن روزه
۳
زبان و کام ترا روزه بی حلاوت ساختنداشت شرمی از آن کام و آن زبان روزه
۴
ز بس که بر در و بام آفتاب طلعت تستبخانه تو گشادن نمیتوان روزه
صفحهٔ ۱ از ۲