خلوتی با هلالی جغتایی
شمارهٔ ۴۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر بلطف بخوانی وگر بجور برانیتو پادشاهی و ما بنده توایم، تو دانی
۲
ترا، اگر چه نیاز کسی قبول نیفتدمن از جهان بتو نازم که نازنین جهانی
۳
بهر کسی که نشستی مرا بخاک نشاندیدگر بکس منشین، تا بر آتشم ننشانی
۴
بهر کجا که رسیدم ز خوبی تو شنیدمچو روی خوب تو دیدم هنوز بهتر از آنی
صفحهٔ ۱ از ۲