خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما برفتیم و تو دانی و دل غم خور مابخت بد تا به کجا می برد آبشخور ما
۲
از نثار مژه چون گوش تو در دُر گیرمقدم هر که سلامی ز تو آرد برِ ما
۳
به وداع آمده ام هان به دعا دست برآرکه وفا با تو قرین باد و خدا یاور ما
۴
فلک آواره چرا می کندم می دانیرشک می آیدش از خلوت جان پرور ما
صفحهٔ ۱ از ۲