خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتش سودای تو جانم بسوختیک شررش هر دو جهانم بسوخت
۲
سوخته را خوش بتوان سوختنسوخته‌ای بودم از آنم بسوخت
۳
طاقت خورشید وصالم نبودحیرت از آن وسع و توانم بسوخت
۴
از من و ما گر اثری بود، رفتعشق به‌کل نام و نشانم بسوخت
صفحهٔ ۱ از ۳