خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هزار جان گرامی فدای خاک درتهزار یاد لبان دهان چون شکرت
۲
ندانمت که کجا از کجا شریف تر استموافق دلم آمد زپای تا به سرت
۳
چه آفتابی کز هر طرف که برگذریهمی رود دل خلقی چو سایه بر اثرت
۴
که شیر داد به شفقت فرشته یا حورتکه پرورید به مهر آفتاب یا قمرت
صفحهٔ ۱ از ۳