خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کنار من ز سرشک دو دیده غرقاب استکه از دو دیده سرشکم روان چو سیماب است
۲
وداع کردم و پوشیده نیست بر عشّاقکه رستخیز قیامت وداع احباب است
۳
انیس شیفته هم صحبت است در غم دوستمرا بتر که عذاب از وجود اصحاب است
۴
مگر مصاحب هم رنگ خویشتن باشمچراغ خلوت من شمع دان مهتاب است
صفحهٔ ۱ از ۳