خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بهشتی به بهشت آی که رضوان اینجاستتو ز جایِ دگرش میطلبی و آن اینجاست
۲
هرگز افسرده نبردهست از این مطبخ بویجایِ دیگر طلبد غافل و بریان اینجاست
۳
دردِ دیرینهء دل جایِ دگر نتوان بردقابلِ درد کدام است که درمان اینجاست
۴
چند اثبات کنی معرفتِ دیو و پریمُهر بر لب نه و تن زن که سلیمان اینجاست
صفحهٔ ۱ از ۳