خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس فتنه کز آن نگار برخاستآشوب ز هر دیار برخاست
۲
هر جا که دلیست صیدِ او شدتا در طلبِ شکار برخاست
۳
هرجا که چو گل به حسن بنشستسرو از لبِ جویبار برخاست
۴
خوبان همه روی در کشیدندتا پرده ز رویِ یار بر خاست
صفحهٔ ۱ از ۴