خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همین که از برم آن سروِ سیم بر برخاستهزار نالهء دلسوزم از جگر برخاست
۲
درآمد از درم اقبال چون بَرم بنشستبرآمد از سرم آتش چو از نظر برخاست
۳
نه آتشیست که ساکن شود به آبِ سرمکه هر نفس که زدم شعله بیشتر برخاست
۴
اگر به خانه نشستست وگر برون آمدنهان و پیدا زو فتنهء دگر برخاست
صفحهٔ ۱ از ۳