خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همین که از برم آن سرو نازنین برخاستز اندرون دلم آه آتشین برخاست
۲
ز هر کجا که به جای دگر به طالع سعدنزول کرد قیامت از آن زمین برخاست
۳
نمود از طرف برقع آفتاب جمالز عاشقان جهان الغیاث ازین برخاست
۴
به راستی که اگر چه نشسته در جان استبه قامت از چمن باغ دل چنین برخاست
صفحهٔ ۱ از ۳