خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل و جانم آنجا که جان و دل استبه جانان که بی جان و دل مشکل است
۲
غلط میکنم چند گویم ز دلبه جانان رسیدن نه کار دل است
۳
ز مبدای فطرت برفته ست حکمهمین است و بس جان به جان مایل است
۴
نه دنیا بمانده ست و نه دین به منمرا از محبت همین حاصل است
صفحهٔ ۱ از ۳