خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا دور آفرینش و تا عمر عالم استپیوند عشق و عاشق و معشوق با هم است
۲
گر سرّ این رموز بدانی وجود عشقپیش از سرشتن گِل حوا و آدم است
۳
آدم تویی به نقد و گر ناقدی تو راآغاز آفرینش عالم همین دم است
۴
نه امّتان دور کمال پیمبریمنه مصطفی ز مبدأ فطرت مقدم است
صفحهٔ ۱ از ۴