خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بده بیار که می مایه ی حیات من استز بدو خلقت من متصل به ذات من است
۲
به وقت صبح درآیم زخواب و برخیزمبه بانگ چنگ که قدقامت الصلات من است
۳
به نزد هر کس از آنجا که ذات ناقص اوستهنوز زندقه از حیز صفات من است
۴
مجال پس روی پیر عقل نیست که عشقفرو گرفته حوالی شش جهات من است
صفحهٔ ۱ از ۵