خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن را که در فراق صبوری میسرستعشقش همیشه بر هوس دل مقدر است
۲
در عشق سوز باید و با سوز درد دلآری هوس نه عشق بود کار دیگرست
۳
عشق مجاز را ز حقیقت توان شناختآواز نوحه‌گر نه چو فریاد مادرست
۴
آه از دلی که جان گرامی به عشق دادبا جان رفته آتش سوداش در برست
صفحهٔ ۱ از ۲