خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یار ما را همچو روح الله دمی جان‌پرورستگرد بر گرد لبش چون چشمهٔ خضر اخضر است
۲
پستهٔ شور لبش خاصیتی دارد عجبدر ادای بوسه جان‌بخش است اگرچه دلبرست
۳
سرو او بر می‌دهد شفتالو و سیب و انارنیک بختا هرکه را سروی چنانش در برست
۴
آفتاب سرو قامت کس ندیده‌ست ای عجبسرو ما را این عجب‌تر کآفتابش بر سرست
صفحهٔ ۱ از ۳