خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون جان و دلم ملازمِ اوستبنشست به جایِ جان و دل دوست
۲
بویی‌ست بمانده در دماغماز دوست حیات من از آن بوست
۳
یارم چو به حسن بی‌نظیرستگوباش اگر به طبع بدخوست
۴
خوی بد اگر چه عیب ناک استچون لایقِ طبعِ ماست نیکوست
صفحهٔ ۱ از ۴