خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کُشتی از بس انتظارم آه دوستبیش از این طاقت ندارم آه دوست
۲
با تو می دانی که چون خو کرده امبی تو پس چون طاقت آرم آه دوست
۳
تا تو رفتی از کنارم بود و هستپر سرشکِ خون کنارم آه دوست
۴
چشمِ بد ناگاه بر هم زد چنینهمچو زلفت روزگارم آه دوست
صفحهٔ ۱ از ۲