خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرِ آن دارم و در خاطرم این رغبت هستتوبه برهم زدن و باده گرفتن بر دست
۲
با خود آورده ام این قاعده از بدوِ الستهر چه هم ره نشد این جا نتوانم بربست
۳
نیست بر مستیِ من عیب و گر هست چه غمخود همین است و همین خاصیتِ جامِ الست
۴
خردۀ عشق برون است ز ادراکِ خردمیوه بر شاخِ بلندست و مرا قامت پست
صفحهٔ ۱ از ۳