خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این ذاتِ مطهّر مگر از نور سرشته ستوین سروِ خرامان مگر از باغِ بهشت است
۲
با این همه شیرینی و چالاکی و چستیخوش خُلق و نکوسیرت و پاکیزه سرشت است
۳
با صورتِ زیبایِ چنین آینه سیمااز آیینۀ چرخ مگویید که زشت است
۴
هرگز پدر و مادرِ گیتی نشنیدمفرزند بدین شیوه که پرورد و که کشته ست
صفحهٔ ۱ از ۲