خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۲۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آن زمان که زمان در تحرّک استاده ستزمانه با تو مرا عهدِ دوستی داده ست
۲
اگر نه با تو مرا اتّصالِ روحانی ستخیالِ روی تو پییشم چرا بر استاده ست
۳
به غم وجودِ مرا پروریده دایۀ عشقکه غم ز مادرِ فطرت برایِ من زاده ست
۴
به دامِ زلف در افتاده ام ز دانۀ عشقدلم ببین به کجا از کجا در افتاده ست
صفحهٔ ۱ از ۳