خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دریغ عمر که بی روی آن نگار برفتدر انتظار شد و ایام و روزگار برفت
۲
سزا همین بود آن را که یار بگذردولی چه فایده کز دستم اختیار برفت
۳
به قهستان در، از آرام دل جدا گشتمچنان که خون ز دو چشمم هزار بار برفت
۴
بر اعتماد جگرخواره ای دگر بودمخبر رسید که او هم ز سبزوار برفت
صفحهٔ ۱ از ۳