خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۳۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جفت چشم ِ سیاه و به ابروی طاقتکه در فراق توام نیست بیش از این طاقت
۲
هلاک می‌شوم آخر بیا و دستم گیرکه پاد‌زهر دل است آن لب چو تریاقت
۳
مگر هم ایلچیِ آه صبح‌گاهیِ منبر تو آید و باز آورد ز ییلاقت
۴
به زندگانی خویش از تو راحتی نبودمرا اگر بنمیرد رقیب ایقاقت
صفحهٔ ۱ از ۳