خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۴۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا نیستی در آمد و هستیِ ما ستدهم صبر در حجاب شد از ما و هم خرد
۲
ما عاشقانِ کویِ خرابات دم زنیمکز زاهدانِ صومعه بویِ وفا نزد
۳
از حرص و آز تن به عنا در نداده ایمهم چون درختِ توت لگد خورده از قفد
۴
دیوانگانِ ملکِ خداییم و خلق رادر ما ز راهِ عقل تصرّف نمی رسد
صفحهٔ ۱ از ۳