خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۴۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگرم باز ملاقات میسّر گرددبخت باز آید و ادبار ز من برگردد
۲
گرچه با هم چو منی وصلِ تو از رویِ قیاسصورتی نیست که در عقل مصوّر گردد
۳
هم بکوشم که به هر گاه که یک روی کنندهر چه مطلوب بود زود میسّر گردد
۴
نیک بخت است که بر خاکِ سر کویِ حبیبرخصتی یابد و چون خاک مجاور گردد
صفحهٔ ۱ از ۳