خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۴۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک ره برآورد ز تو هم روزگار گردبسیار چون ترا که سزا در کنار کرد
۲
یارا ، محققان غم دنیا نخورده اندمجنون حقیقت است که اندوه یار خورد
۳
آتش که بر خلیل نبی کرد گل ستان؟آن کو ز وَرد خار برآرد ز خار وَرد
۴
تن در ده ای حریص و ز دارالشفای عشقدرمان مجوی تا نکنی اختیار درد
صفحهٔ ۱ از ۳