خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۴۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر مرا دل نواز بنوازدرایتِ دولتم برافرازد
۲
خود دگر بار از آن همی ترسمکه به دیدار ما نپردازد
۳
راستی را بر آفتابِ سپهررسدش گر به حسن می نازد
۴
مهرۀ مهر بر بساطِ نشاطنیست ممکن که کس چو او بازد
صفحهٔ ۱ از ۲