خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۴۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه هیچ خلقم از اندوه یار می‌پرسدنه یارم از ستم روزگار می‌پرسد
۲
کس از غم دل این بی‌قرار برنرسدولی همیشه غمم برقرار می‌پرسد
۳
کسی دگر متعاقب چو تب نمی‌دانمکه گرم گرم مرا زار زار می‌پرسد
۴
وگر کسی به ملامت زبان کشد در منبه طنز گه‌گهم استادوار می‌پرسد
صفحهٔ ۱ از ۳