خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از مبادی که مرا سر به جهان در دادندهیچ شک نیست که بی فایده نفرستادند
۲
جام و جان هر دو ز یک میکده همره کردندعشق و می هر دو به من ز اول فطرت دادند
۳
دولت راه روانی که رسیدند به عشقشادی جان کسانی که به من دلشادند
۴
حکم لشکر کش ارواح مبدل نشودتا در آن تفرقه هر کس به کجا افتادند
صفحهٔ ۱ از ۳