خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۵۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قیامت از جهان باری برآیدچنین سرو ار به گلزاری برآید
۲
نقاب از روی اگر خواهی برانداختازین آشوب بسیاری برآید
۳
مرا گویند بی کاری مکن پیشبکوشم هم مگر کاری برآید
۴
چو سوزن شد وجودم در خیالشز پایم عاقبت خاری برآید
صفحهٔ ۱ از ۳