خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای صنمِ خرگهی خیمه برون زد بهارگر ز جهان آگهی بادۀ نوشین بیار
۲
خیز به بستان خرام باده همی خور مدامگشته جهانی به کام دست ز شادی مدار
۳
در دلِ لاله ز باد عنبرِ سارا فتاددستِ صبا چون گشاد نافۀ مشکِ تتار
۴
ای پسرِ سیم تن گشت شکفته سمنوز خوشی آخر چمن زار شد و مستعار
صفحهٔ ۱ از ۲