خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باغ چو دیباوشی‌ست در قدم نوبهارنالۀ مرغان خوش است بر رخِ گُل زار زار
۲
چون ز نسیمِ صبا گشت معطّر هوافاخته شد با نوا بر سرِ هر کوه‌سار
۳
خیز و دو سه باده‌خور پردۀ خود را بدرپس کن ای خوش پسر راز نهان آشکار
۴
از طربِ بلبلی خفته به زیرِ گلیمست چو لایعقلی خرمنِ گل در کنار
صفحهٔ ۱ از ۲