خلوتی با حکیم نزاری
شمارهٔ ۶۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به آواز تو خرسندم که باری بشنوم دیگرچنان بیداریی خواهم که بی‌تو نغنوم دیگر
۲
چنان مستغرقم در تو که خود را وا نمی‌یابمبه رأیِ خویشتن هرگز چو خود بین نگروم دیگر
۳
جهان را آزمودم عاریت جایی‌ست می‌دانمکه‌ام روز آمدم این‌جا و فردا می‌روم دیگر
۴
شنیدم تا که آدم را به گندم مبتلا کردندنباشد منّتِ دنیا و عقبا یک جو ام دیگر
صفحهٔ ۱ از ۲